یک مرد متاهل میان‌سال و بی‌رابطه که زندگی‌اش اکنون عمدتاً به تماشای کارتون‌های اسکوبی دو با یک پسر چهار ساله خلاصه می‌شود، احتمالاً چه موضوعی می‌تواند برای نوشتن کمدی پیدا کند؟ لی که پیش از این نماد جوان و سنت‌شکن استندآپ کمدی بود، اکنون در حالی که بریتانیا در اطرافش در آتش می‌سوزد، با بهت به شبکه نیوز ۲۴ زل می‌زند و در طول سفرهای بی‌پایانش به تئاترهای شهرستانی که روزبه‌روز شباهت بیشتری به هم پیدا می‌کنند، به فروشگاه‌های بزرگ بین‌راهی چشم می‌دوزد. او زمانی در سیاره لذت زندگی می‌کرد؛ اما اکنون در دنیای بقایای فرش گرفتار شده است.

فرانکی بویل، چهره تلویزیونی، اعلام کرده است که هیچ‌کس بالای ۴۰ سال نباید استندآپ کمدی اجرا کند، زیرا کمدین‌های قدیمی تندی و خشم خود را از دست می‌دهند. استوارت لی ۴۲ ساله است و حرف‌های بی‌رحمانه این کمدین اسکاتلندی او را به این فکر فرو برده که آیا ادامه دادن این کار فایده‌ای دارد یا خیر. این کمدین که به شدت سردرگم شده است، بی‌باکانه تلاش می‌کند با یک اجرای عامه‌پسند به سبک مایکل مک‌اینتایر درباره کافه‌ها، تماشاگران سخت‌گیر گلاسگو را با خود همراه کند، اما حضور انبوهی از دزدان دریایی خیالی حواس او را پرت می‌کند؛ او سعی می‌کند درباره دغدغه‌های روزمره مردان میان‌سال صحبت کند، اما به یک غر زدن طولانی چهل دقیقه‌ای علیه برنامه تاپ گیر و تمام ارزش‌های آن کشیده می‌شود؛ او تلاش می‌کند با یادآوری خاطرات خوش دوران کودکی که با تماشاگران مشترک است، نقطه تفاهمی پیدا کند، اما در عوض به خاطر کمپین تبلیغاتی آب سیب مگنرز، غرق در نفرت و ناامیدی می‌شود.

استوارت لی، برنده جایزه بفتا، آخرین نمایش تور خود را اجرا می‌کند؛ او در این اجرا بر روی توصیف عجیب و اشتباهی که نتفلیکس از آثارش ارائه داده و همچنین نقد حیرت‌انگیز آلن بنت تمرکز دارد.

در سال ۲۰۰۷، استوارت لی در نظرسنجی رسمی کانال ۴ به عنوان چهل و یکمین استندآپ کمدین برتر تمام دوران انتخاب شد؛ ظاهراً بهتر از لنی بروس اما نه به خوبی جیم دیویدسون. اما این افتخار چه تفاوت واقعی در زندگی او ایجاد می‌کند؟ برنامه آزمایشی تلویزیونی او لغو شده و مادرش هنوز فکر می‌کند تام اوکانر، مجری مسابقات تلویزیونی دهه ۱۹۷۰، از او بامزه‌تر است.